“Adam, barmağına tikan batanda, çiçəkdən küsürmü…?”
“İNFONEWS” təqdim edir:
ÜMİD YERİ
Qulaq eşitmirsə ağız deyəni,
necə danışasan, eşidiləsən?
Nə yaxşı, heç kəsin xəbəri yoxdu,
heç kəs də bilmir ki, sağsan hələ sən.
Dünən dörd yanını kəsənlər belə
indi elə bilir, sən daha yoxsan.
Dünən səndən qorxub əsənlər belə
indi elə bilir, sən daha yoxsan.
Amma nə yaxşı ki, sən hələ varsan,
sən hələ dirisən bu yer üzündə.
Ümidin hər yerdən üzüləndə də,
bir ümid yerisən bu yer üzündə.
Dünyadan sən necə bezəsən axı,
hələ yazılmayan varaqların var.
Bir qoca ağaca bənzərsən axı,
hələ bar gətirən budaqların var.
Görmüsən, güvənib yarpaqlarına
kölgəndə uzanıb yatanları da.
Sonra da oyanıb, budaqlarına
yerdən daş götürüb atanları da.
Amma bar verməkdən bezmirsən yenə,
Heç kəsdən inciyib-küsmürsən yenə.
Adam, barmağına tikan batanda,
çiçəkdən küsürmü, sən də küsəsən?
Ağac, budağından yarpaq qopanda,
küləkdən küsürmü, sən də küsəsən?
Sən bir ağac kimi budaq-budaqsan,
Kiminə açılan yaşıl qucaqsan,
Kiminin evində yanan ocaqsan,
Fərqi yox –
lap əli baltalı olsun, –
Kim səndən nə qırıb aparacaqsa,
qoy elə bu başdan halalı olsun…
Ramiz RÖVŞƏN